OHrami

เหลือเวลาที่จะทำงานที่อีก 2 เดือนเท่านั้น แล้วก็ตั้งใจจะอยู่เที่ยวอีกสัก 2-3 อาทิตย์ ยังไม่ได้ตัดสินใจแน่นอนเลยค่ะว่าจะอยู่เที่ยวต่อ นานแค่ไหน แล้วอ้อมก็จะกลับเมืองไทยเป็นการถาวรเสียที

หลายๆคนถามว่าทำไมไม่อยู่ต่อล่ะ ทั้งๆที่มีโอกาสจะอยู่ เพราะว่าถ้ากลับคราวนี้แล้ว โอกาสที่จะกลับมาอเมริกาอีก มันดูช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน เนื่องด้วยขั้นตอนการขอวีซ่า และผู้สนับสนุนต่างๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน คงจะลังเล แล้วก็เปลี่ยนใจวันละร้อยรอบ ด้วยความที่ยังไม่พร้อมจะกลับบ้าน

อยู่ที่นี่แล้วหลงแสงสีอย่างนั้นหรือ คำตอบคงเป็น ไม่ใช่ค่ะ แต่หลงความเป็นอิสระ ที่จะทำอะไรก็ได้ ตามใจฉัน และอากาศที่บริสุทธิ์กว่าเมืองไทย ทำให้ไม่เป็นโรคภูมิแพ้อย่างเมื่อตอนที่อยู่เมืองไทย

อ้าว..แล้วกลับทำไมล่ะ ก็คงจะถึงเวลาแล้วกระมัง อยากกลับแล้วหละ แต่งงานมาปีกว่า ยังไม่ได้อยู่กับสามีสักเท่าไหร่เลย อยากจะกลับไปสร้างครอบครัวสักที ขอบคุณพี่นะคะ ที่พี่เข้าใจ และให้เวลาอ้อมในการเตรียมตัว เตรียมใจที่จะกลับบ้าน โดยไม่มีการบังคับใดๆทั้งสิ้น

ข้อสำคัญมากที่สุดอีกอย่างคือ อยากกลับไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ อยากดูแลแม่ อยากพาแม่ไปเที่ยว พาไปทานอาหารอร่อยๆ อยากฟังแม่เล่าเรื่องสมัยหนูเด็กๆ อยากหนุนตักแม่ อยากกอด หนูคิดถึงแม่มากนะคะ สรุปแล้วคือ อยากอ้อนแม่นั่นเอง

เหอๆ เดี๋ยวพ่อจะน้อยใจ อยากกลับไปดูแลพ่อด้วยเหมือนกันค่ะ แต่พ่อไม่ชอบให้ใครดูแลนี่นา งั้นกลับไปอ้อนพ่อ เหมือนอ้อนแม่ก็ได้นะคะ

ขั้นแรกของการเตรียมตัวกลับบ้านของอ้อม คงจะเป็นการเตรียมใจมากกว่าค่ะ เพราะรู้สึกว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกครั้งในชีวิต

อยู่ที่อเมริกามา 10 ปี พอดิบพอดี อะไรๆที่เมืองไทยก็คงจะเปลี่ยนไปมากเช่นกัน

อืม...พูดเหมือนไม่เคยกลับเมืองไทยเนอะ จริงๆกลับทุกปีค่ะ แต่ว่าการกลับแต่ละครั้ง เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ ที่มีแต่ความสุข เพราะไม่ต้องทำงาน อยากจะเที่ยวไหนก็ไป แล้วทุกๆคนก็ยังตามใจเป็นอย่างมาก

แต่การกลับไปถาวรคราวนี้ ไม่เหมือนกับการกลับทุกครั้งแล้วนะ กลัวเหมือนกันนะคะ กลับไปแล้วเหมือนกับการต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง ทำความรู้จักกับสังคมใหม่ๆ โดยเฉพาะสังคมการทำงานในเมืองไทย เคยฟังแต่คนพูดมาว่า มีแต่การแข่งขัน ชิงดีชิงเด่นกัน และทำงานกันหามรุ่งหามค่ำ ฟังแล้วเหนื่อยใจ เพราะอยู่ที่นี่ ไม่เคยต้องชิงกะใคร หัวหน้าใจดี และให้ท้ายเสมอมา แถมทำงานสบายๆ (ไม่นับปีที่แล้วนะคะ เพราะปีที่แล้ว ทำงานเยี่ยงทาสมากๆ) ตอนซัมเมอร์ วันศุกร์ยังทำงานแค่ครึ่งวันอีก เห็นไหม สบายจะตาย

อีกอย่าง หลายๆคนบอกอย่ากลับเลย เศรษฐกิจเมืองไทยไม่ดีเลย อยู่ที่โน่นน่ะดีแล้ว ได้เงินเยอะดี แต่คนอื่นยังอยู่กันได้ แล้วทำไมอ้อมจะอยู่ไม่ได้ อยู่แบบเศรษฐกิจพอเพียง แบบที่ในหลวงท่านเคยตรัสเอาไว้ อ้อมก็น่าจะอยู่ได้สิ อยู่ที่นี่ได้เงินเยอะจริง แต่ค่าครองชีพก็สูงกว่าด้วยนะคะ แถมภาษีมหาโหดที่นี่ โดนไปก็เกือบ 30 เปอร์เซ็นต์ของรายได้แล้วนะ

ขั้นต่อไป คงจะเป็นการเก็บของ ซื้อของฝาก และการส่งของกลับ ยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรมากนักในขั้นตอนนี้ ใจเย็นเนอะ หุหุ ก็ไฟยังไม่ลนก้นนี่คะ

สองเดือนต่อจากนี้ จะพยายามเข้ามาเขียนเรื่อยๆ เพื่อบันทึกความทรงจำของที่นี่ ที่รู้แน่ๆ คงจะคิดถึงชิคาโกมากทีเดียว

ปล. มาเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ไม่อยากเศร้ามากนัก