OHrami

ตามที่บอกไว้ในเอนทรี่ที่แล้ว "พรุ่งนี้แล้วสินะ" ว่าจะเล่าให้ฟังว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ผลออกมาดีเกินคาดค่ะ แทบทุกคนยินดีด้วยกับอ้อม เพราะว่าจะได้กลับมาอยู่กับครอบครัวเสียที ยกเว้นคนเดียว (เดี๋ยวเล่าให้ฟังนะคะ)

ตอนที่เอาจดหมายไปยื่นให้หัวหน้าเธอถึงกลับน้ำตาคลอทีเดียว เนื่องจากเราทำงานด้วยกันมาเป็นเวลา 7 ปี ผูกพันกันเหมือนเพื่อนมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง นั่งคุยกันสักพักว่าจะต้องโอนงานกันอย่างไร ให้กับใครบ้าง ซึ่งเธอต้องเอาไปปรึกษา CFO อีกที

ก็ CFO นี่แหละ ที่ทำให้เสียความรู้สึก พอตั้งแต่รู้ว่าอ้อมยื่นใบลาออกแล้วไม่พูดด้วยเลยว่างั้นเถอะ ซึ่งก็เป็นนิสัยปกติของคนๆนี้อยู่แล้ว เค้าเป็นคนที่ไม่สนใจใครทั้งนั้น ถ้าคนๆนั้นไม่มีผลประโยชน์ตอบกลับมาให้เค้า แต่ที่แย่กว่านั้นคือ พอเอางานไปให้ หรือว่าต้องคุยด้วย น้ำเสียงของเค้าห้วน และกระด้างอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ทำให้รู้สึกไม่อยากจะทำงานต่ออีกเลยแม้แต่วันเดียว

แล้วก็ CFO อีกนั่นแหละ บอกว่าจะไม่ให้จ้างพนักงานใหม่ จะไปดึงคนอีกแผนกมาทำ มัดมือชกกันจริงๆ คนที่หนักที่สุดคงเป็นหัวหน้าอ้อมเอง น่าสงสารมาก

เรื่องแย่ๆ มีแค่คนเดียวนี่แหละค่ะ แต่เค้าเป็นเจ้านายใหญ่ของแผนกนี่ เลยรู้สึกว่ามีผลกระทบเยอะ แต่อ้อมก็ปล่อยวางหละค่ะ คิดมากไป กลุ้มใจเปล่าๆ ยังไงบริษัทก็คงจะอยู่ได้อยู่แล้ว โดยไม่มีอ้อม

คนที่น่ารักอีกคนคงเป็น Vice Presidentพออ้อมเข้าไปบอก เค้าแทบจะลุกมากอดเลย แสดงความยินดีจนเราปลื้ม พร้อมบ่นว่าเสียดายว่าอ้อมต้องออกซะแล้ว

และเพื่อนๆทุกคน ที่ทำงานด้วยกันมาไม่ต่ำกว่า 5 ปี ต่างก็เข้ามายินดีด้วยทั้งนั้น แถมบอกว่า เออ..เดี๋ยวจัดปาร์ตี้เลี้ยงส่งให้ และรู้ว่าอ้อมไม่ดื่มแอลกอฮอล์ ก็จะย้ายไปจัดในร้านอาหาร แทนบาร์เบียร์ บาร์เหล้าพร้อมกับจะโทรไปชวนเพื่อนที่เคยทำงานที่นี่มาร่วมด้วย

ตอนนี้ต้องเก็บของที่บ้านแล้ว เริ่มจากไปหาซื้อกล่อง หายากจริง ไปกี่ร้านๆก็หมด จนแทบถอดใจ แต่ในที่สุดก็ได้มา เลยซื้อมาเยอะมาก กลัวกล่องไม่พอ เดี๋ยวหาซื้อไม่ได้อีก ปัญหาเลยอยู่ที่แบกกล่องไม่ไหว มันหนักมากอ่ะค่ะ ทุลักทุเลจริงๆ กว่าจะเอาขึ้นมาบนบ้านได้หมด แบกอยู่ 3 รอบ

แล้วก็เริ่มมองจะว่าเก็บส่วนไหนก่อนดี เลยเริ่มกลุ้ม เก็บไม่ถูก ต้องเรียกว่า freak out เลยหละถึงจะถูก แบบว่ากางกล่องออกมา แล้วก็เดินถือกล่องไปรอบๆห้อง แล้วไม่รู้จะใส่อะไรก่อนดี เหอๆ

หลังจากเอนทรี่นี้ อาจจะหายหน้าจากการอัพบล๊อคไปบ้างนะคะ ขอเก็บของให้เสร็จก่อนค่ะ จริงๆมีเรื่องอยากเล่าเยอะค่ะ ก็เรื่องที่ไปเที่ยวมาเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนั่นหละ แต่ขอแปะไว้ก่อนน๊า

อ้อมคงจะยังเข้าไปอ่านบ้างเฉพาะตอนอยู่ที่ทำงาน ก่อนเวลาทำงาน และตอนพักกลางวันค่ะ ที่ทำงานเค้าให้เข้าเวปได้ในช่วงเวลานั้นเท่านั้น นอกเวลานั้นเวปถูกบล๊อคค่ะ แล้วถ้าตอบเอนทรี่ใครเป็นภาษาอังกฤษบ้าง อย่าหาว่าอ้อมกระแดะเลยนะคะ ที่ทำงานพิมพ์ภาษาไทยไม่ได้ค่ะ กลับบ้านจะพยายามไม่เปิดคอม เพราะเปิดทีไร นานทุกที เดี๋ยวเก็บของไม่เสร็จค่ะ

ป.ล. อย่าเพิ่งลืมกันนะคะ