OHrami

สุขสันต์วันฮาโลวีนค่ะ

แม้จะกลับมาแล้ว ยังมีภาพจากชิคาโกมาฝากค่ะ ก่อนกลับบ้าน แวะเข้า downtown ชิคาโก โบกมือบ๊ายบายกันอีกรอบ

ที่ชิคาโก ประมาณ 2 สัปดาห์สุดท้่ายของเดือนตุลาคม จะมีการจัดตกแต่ง Haunted Village กันตรงลานหน้าตึกของราชการแห่งหนึ่งเลยค่ะ เค้าไม่ได้ทำอะไรใหญ่โต แต่ก็ชอบที่จะไปดูค่ะ

บ้านผีสิงค่ะ

มีผีโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างด้วยนะ

มีการแกะสลักฟักทองด้วยค่ะ ใส่กรงไว้หน่อย เดี๋ยวจะมีมือดีมาขโมย หรือหักเล่นได้

บรรยากาศรอบๆค่ะ น้ำพุลงทุนเปลี่ยนเป็นสีส้มเลยนะคะ

นี่อีกด้านค่ะ ต้นไม้ก็ประดับไฟสีส้ม ดอกไม้ก็จัดแนวฤดูใบไม้ผลิ เหลืองๆส้มๆ 

ถ้าเป็นวันสุดสัปดาห์ จะมีกิจกรรมให้เด็กๆมาเล่นสนุกด้วยค่ะ และมีร้านขายของเล็กๆน้อย พวกของที่ระลึก

ตอนกลางคืนวันฮาโลวีน ทาง City of Chicago ก็ยังมีการจัดขบวนรถไฟผีสิงด้วยนะเออ เปิดตู้รถไฟหนึ่งสาย ที่วนอยู่ใน loop แล้วให้ทุกคนขึ้นฟรี ตอนนั่งอยู่ ก็จะมีเจ้าหน้าที่มาเล่าเรื่อง แล้วก็จะมีคนแต่งตัวเป็นผีออกมา เด็กๆชอบมาก ผู้ใหญ่ก็นั่งยิ้ม เคยไปแค่ปีเดียวค่ะ ไม่อยากยืนต่อคิวอีก มันหนาวเกิน

ไปก่อนดีกว่า เห็นแล้วคิดถึงชิคาโกจัง

เย้ๆ เน็ตใช้ได้แล้วค่ะ บ่นได้วันเดียวก็ใช้ได้เลย รู้งี้บ่นตั้งแต่วันแรกที่ใช้ไม่ได้ซะก็ดีเนอะ

เอนทรี่ช่วงนี้คงจะประมาณบันทึกความทรงจำค่ะ เก็บความทรงจำด้วยภาพ อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ

วันนี้เป็นรูปท้องฟ้ายามพระอาทิตย์ตกที่ถ่ายจากหน้าต่างที่ห้องค่ะ เผอิญหน้าต่างที่ห้องหันไปทางด้านทิศตะวันตกน่ะค่ะ เลยได้ชมพระอาทิตย์ตกแทบทุกวัน

ดูแล้วก็เพลินดีนะคะ ฟ้าแต่ละวันก็ต่างกันไป มีเมฆบ้าง ไม่มีบ้าง บางวันสดใส บางวันอึมครึมเชียว เหมือนอารมณ์คนเนอะคะ มีสุข มีเศร้า คละเคล้ากันไป

บางวันฟ้าสวยจนแทบจะไม่อยากละสายตาเลยทีเดียวค่ะ

กลับไป จะลองมองท้องฟ้ากรุงเทพฯบ้าง ว่าจะเป็นอย่างไร

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลยค่ะ แม้อากาศจะดี แต่ก็ต้องนั่งเก็บของ ซึ่งไม่ค่อยจะไปถึงไหน เพราะเก็บกล่องนึง ก็แวบมาเล่นเน็ต เข้าไปบล๊อคคนนู้นคนนี้ นั่งอ่านนิยายออนไลน์ หุหุ

อัพเรื่องสนุกๆของสัปดาห์ที่แล้วก็แล้วกันค่ะ หลังจากที่วันศุกร์ไป Museum of Science and Industry ไปเล่น CSI: The Experience กันแล้ว วันเสาร์ก็มานี่เลย Chicago Jazz Festival ค่ะ

สัปดาห์สุดท้ายของเดือนสิงหาคมของทุกปี ชิคาโกจะจัด Jazz Festival ถือเป็นการอำลาหน้าร้อนค่ะ ทุกคนสามารถเข้ามาฟังกันได้ฟรีๆ จะนั่งที่เก้าอี้ที่จัดให้ หรือจะปูเสื่อนั่งปิคนิกกันก็ทำได้ตามอัธยาศัย จัดกันตั้งแต่เที่ยงยันสามทุ่มครึ่ง เป็นเวลาสี่วันพฤหัส-อาทิตย์นักร้อง นักดนตรี เปลี่ยนเวียนกันไปเรื่อยๆ

ปกติอ้อมเคยฟังแต่ Smooth Jazz ไม่ค่อยได้ฟัง Jazz แบบปกติสักเท่าไหร่ ตอนแรกก็ไม่มั่นใจว่าจะชอบหรือเปล่า แต่พอได้ไปนั่งฟังแล้วเกิดติดใจค่ะ นั่งฟังไปเกือบๆสามชั่วโมง เพลินไปเลย

อ้อมเลือกไปตอนค่ำค่ะ เพราะกลางวันมันร้อนเหลือหลาย แค่นี้ก็ดำจะแย่อยู่แล้ว ตากแดดแทบทุกวัน เหอๆอ้อมนัดกับเพื่อนทานอาหารเย็นกันก่อน ทานเสร็จก็เดินไปนั่งฟังเพลงกัน

ไม่รู้จักนักร้อง นักดนตรีเลยสักคน (แย่จริงๆเนอะ)คุณป้าคนนี้ร้องได้เพราะมากๆค่ะ แต่เพลงสุดท้ายฟังไม่ออกซะงั้น เพราะตอนที่คนอื่นขำ ไอ้เราไม่ขำด้วย สองสาวเลยหันมามองหน้ากันเหรอหรา ทำหน้างงๆ ว่าคุณป้าร้องอะไร

อีกวง บรรเลงอย่างเดียวค่ะ ไม่มีร้องเครื่องดนตรีหลายชิ้นมากๆ ฟังเพลินเชียวค่ะ

ดูรูป ชมบรรยากาศคืนนั้นกันนะคะ

เราดูกันจนจบค่ะ จากนั้นเราก็เดินไปกันจนเกือบถึง Navy Pier (หนึ่งในแหล่งท่องเที่ยวของชิคาโก ถ้ามีเวลาจะพาไปตอนกลางวันนะคะ) เพื่อมารอดูพลุที่จะจุดครั้งสุดท้ายของหน้าร้อนนี้เช่นกันค่ะ

นี่แหละค่ะ Navy Pierยามค่ำคืน มีชิงช้าสวรรค์อันโตๆอยู่ทางซ้ายมือ

ดูพลุจบ เราก็เดินเลียบแม่น้ำชิคาโก (River Walk) กลับเข้า downtown

อ้อมนั่งรถเมล์กลับบ้าน ส่วนเพื่อนขี่จักรยานกลับเพราะบ้านเธออยู่ใกล้ downtown มากค่ะ

หมดหน้าร้อนของจริงแล้วค่ะ ต่อจากนี้ชิคาโกไม่มีกิจกรรมอะไรอีกเลยจนหน้าร้อนปีหน้าแน่ะค่ะ คิดแล้วใจหาย ที่จะไม่ได้อยู่ถึงหน้าร้อนปีหน้า อ้อมคงคิดถึงชิคาโกนะเนี่ย

ตามที่บอกไว้ในเอนทรี่ที่แล้ว "พรุ่งนี้แล้วสินะ" ว่าจะเล่าให้ฟังว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ผลออกมาดีเกินคาดค่ะ แทบทุกคนยินดีด้วยกับอ้อม เพราะว่าจะได้กลับมาอยู่กับครอบครัวเสียที ยกเว้นคนเดียว (เดี๋ยวเล่าให้ฟังนะคะ)

ตอนที่เอาจดหมายไปยื่นให้หัวหน้าเธอถึงกลับน้ำตาคลอทีเดียว เนื่องจากเราทำงานด้วยกันมาเป็นเวลา 7 ปี ผูกพันกันเหมือนเพื่อนมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง นั่งคุยกันสักพักว่าจะต้องโอนงานกันอย่างไร ให้กับใครบ้าง ซึ่งเธอต้องเอาไปปรึกษา CFO อีกที

ก็ CFO นี่แหละ ที่ทำให้เสียความรู้สึก พอตั้งแต่รู้ว่าอ้อมยื่นใบลาออกแล้วไม่พูดด้วยเลยว่างั้นเถอะ ซึ่งก็เป็นนิสัยปกติของคนๆนี้อยู่แล้ว เค้าเป็นคนที่ไม่สนใจใครทั้งนั้น ถ้าคนๆนั้นไม่มีผลประโยชน์ตอบกลับมาให้เค้า แต่ที่แย่กว่านั้นคือ พอเอางานไปให้ หรือว่าต้องคุยด้วย น้ำเสียงของเค้าห้วน และกระด้างอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ทำให้รู้สึกไม่อยากจะทำงานต่ออีกเลยแม้แต่วันเดียว

แล้วก็ CFO อีกนั่นแหละ บอกว่าจะไม่ให้จ้างพนักงานใหม่ จะไปดึงคนอีกแผนกมาทำ มัดมือชกกันจริงๆ คนที่หนักที่สุดคงเป็นหัวหน้าอ้อมเอง น่าสงสารมาก

เรื่องแย่ๆ มีแค่คนเดียวนี่แหละค่ะ แต่เค้าเป็นเจ้านายใหญ่ของแผนกนี่ เลยรู้สึกว่ามีผลกระทบเยอะ แต่อ้อมก็ปล่อยวางหละค่ะ คิดมากไป กลุ้มใจเปล่าๆ ยังไงบริษัทก็คงจะอยู่ได้อยู่แล้ว โดยไม่มีอ้อม

คนที่น่ารักอีกคนคงเป็น Vice Presidentพออ้อมเข้าไปบอก เค้าแทบจะลุกมากอดเลย แสดงความยินดีจนเราปลื้ม พร้อมบ่นว่าเสียดายว่าอ้อมต้องออกซะแล้ว

และเพื่อนๆทุกคน ที่ทำงานด้วยกันมาไม่ต่ำกว่า 5 ปี ต่างก็เข้ามายินดีด้วยทั้งนั้น แถมบอกว่า เออ..เดี๋ยวจัดปาร์ตี้เลี้ยงส่งให้ และรู้ว่าอ้อมไม่ดื่มแอลกอฮอล์ ก็จะย้ายไปจัดในร้านอาหาร แทนบาร์เบียร์ บาร์เหล้าพร้อมกับจะโทรไปชวนเพื่อนที่เคยทำงานที่นี่มาร่วมด้วย

ตอนนี้ต้องเก็บของที่บ้านแล้ว เริ่มจากไปหาซื้อกล่อง หายากจริง ไปกี่ร้านๆก็หมด จนแทบถอดใจ แต่ในที่สุดก็ได้มา เลยซื้อมาเยอะมาก กลัวกล่องไม่พอ เดี๋ยวหาซื้อไม่ได้อีก ปัญหาเลยอยู่ที่แบกกล่องไม่ไหว มันหนักมากอ่ะค่ะ ทุลักทุเลจริงๆ กว่าจะเอาขึ้นมาบนบ้านได้หมด แบกอยู่ 3 รอบ

แล้วก็เริ่มมองจะว่าเก็บส่วนไหนก่อนดี เลยเริ่มกลุ้ม เก็บไม่ถูก ต้องเรียกว่า freak out เลยหละถึงจะถูก แบบว่ากางกล่องออกมา แล้วก็เดินถือกล่องไปรอบๆห้อง แล้วไม่รู้จะใส่อะไรก่อนดี เหอๆ

หลังจากเอนทรี่นี้ อาจจะหายหน้าจากการอัพบล๊อคไปบ้างนะคะ ขอเก็บของให้เสร็จก่อนค่ะ จริงๆมีเรื่องอยากเล่าเยอะค่ะ ก็เรื่องที่ไปเที่ยวมาเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนั่นหละ แต่ขอแปะไว้ก่อนน๊า

อ้อมคงจะยังเข้าไปอ่านบ้างเฉพาะตอนอยู่ที่ทำงาน ก่อนเวลาทำงาน และตอนพักกลางวันค่ะ ที่ทำงานเค้าให้เข้าเวปได้ในช่วงเวลานั้นเท่านั้น นอกเวลานั้นเวปถูกบล๊อคค่ะ แล้วถ้าตอบเอนทรี่ใครเป็นภาษาอังกฤษบ้าง อย่าหาว่าอ้อมกระแดะเลยนะคะ ที่ทำงานพิมพ์ภาษาไทยไม่ได้ค่ะ กลับบ้านจะพยายามไม่เปิดคอม เพราะเปิดทีไร นานทุกที เดี๋ยวเก็บของไม่เสร็จค่ะ

ป.ล. อย่าเพิ่งลืมกันนะคะ

วันนี้ยังเป็นวันอังคารของชิคาโกอยู่ และพรุ่งนี้แล้วสินะ อ้อมจะยื่นใบลาออกค่ะ และจะทำงานจนถึงสิ้นเดือนกันยานี้หละค่ะ หรืออาจจะไม่ถึงสิ้นเดือนก็ไม่รู้

ที่บอกว่าอาจจะไม่ถึงเพราะมีเคสๆนึงคือ พนักงานยื่นใบลาออกล่วงหน้า 3 สัปดาห์ แต่ที่ทำงานบอกว่า อยู่แค่สัปดาห์เดียวก็พอ

เอ๋อ...ไปเลยง่ะ พูดอย่างนี้เหมือนถูกไล่ออกกลายๆยังไงก็ไม่รู้นะคะ แล้วอ้อมให้เวลาเค้า 4 สัปดาห์ จะถูกลดหรือเปล่าไม่รู้แฮะ

ยังไงก็ตามแต่ ถ้าถูกให้ออกเร็วกว่าเดิม ก็พร้อมแล้วค่ะ (พร้อมจะไม่ทำงาน หุหุ)เพราะอ้อมถือว่า อ้อมพร้อมที่จะออกตั้งแต่วันที่ได้ยื่นใบลาออกแล้วหละค่ะ

ย้อนกลับไปอ่านเอนทรี่ เตรียมตัวกลับบ้าน ที่เขียนไว้ ก็ประมาณ 1 เดือนแล้วมีความรู้สึกว่าเร็วมากๆเลยค่ะ เตรียมตัวขั้นแรกคือการเตรียมใจนั้น มองดูตัวเอง ยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่จะจากตรงนี้ไปอยู่มาก แต่ก็รู้ว่าได้เก็บเกี่ยวความทรงจำดีๆไว้เพียงพอแล้ว ที่จะเอากลับไปบ้านด้วย และเอาไว้นึกถึงวันดีๆที่อยู่ที่นี่

ส่วนเรื่องเก็บของ เดือนนี้แหละค่ะ ต้องเก็บให้เรียบ พร้อมจะส่งของกลับบ้าน ตั้งใจจะให้เสร็จตอนสัปดาห์ที่ 3 ของเดือนกันยาและเตรียมตัวคืนห้องที่เช่า จริงๆแล้วน้องที่รู้จักกันจะมาเช่าต่อไม่ต้องรีบเก็บก็ได้ แต่กลัวน้องไม่มีที่นอน แบบว่าสมบัติจิปาถะ ไร้สาระ จุ๊กจิ๊กเยอะมาก

กลับบ้านจริงๆเดือนตุลาค่ะ ขอเที่ยวก่อน จริงๆแล้วไปร่ำลาญาติมากกว่าค่ะ ก็เลยหาเรื่องเที่ยวด้วยซะเลย อิอิ

ป.ล.1 ย้อนกลับไปอ่านเอนทรี่เตรียมตัวกลับบ้าน ตอนนั้นยังไม่ค่อยรู้จักใคร และไม่มีใครรู้จักใน exteen เลย แต่ตอนนี้รู้สึกอบอุ่นในไมตรีของทุกคนในนี้ค่ะ (ถึงแม้จะน้อยนิดก็ตามที) ทำให้รู้สึกว่าอยากกลับเมืองไทยมากขึ้น

ป.ล.2 แล้วจะรีบกลับไปเจอเพื่อนๆนะคะ ไม่พลาดแน่ๆงานมีตติ้งน่ะค่ะ

ป.ล.3 แล้วจะเล่าให้ฟัง ว่ายื่นใบลาออกแล้วเป็นอย่างไรบ้าง (คาดว่างานคงจะสูงท่วมหัว แบบว่า ต้องทำให้เสร็จก่อนสิ้นเดือนนะ แน่ๆเลย)