OHrami

เมื่อประมาณ 5-6 ปีก่อน ได้มีโอกาสไปสวีเดน เพื่อนๆชวนนั่งเรือข้ามมาเที่ยวเฮลซิงกิ เราก็ เอาฟะ ไปก็ไป ถือว่าเป็นน้ำจิ้มของการเดินทาง
นั่งเรือหนึ่งคืน มาถึงก็เช้าพอดี แต่บังเอิญเป็นเช้าวันอาทิตย์ หน้าหนาว ประมาณเดือนธันวาคม กะเหรี่ยง 6 คนเดินไปก็งงไปว่า เฮลซิงกิเป็นเมืองร้างหรือไงฟะ
จำได้ว่า เดินไปเดินมา เข้าร้านสะดวกซื้อ แล้วก็เดินต่ออีก จนเกือบๆเที่ยง อยู่ๆผู้คนก็ออกมา มีขบวนพาเรด แล้วเราก้ไปนั่งกินแม็คโดนัลด์กัน แล้วก็นั่งเรือกลับ
จำได้แค่นั้นจริงๆ แจ่วมาก เป็นน้ำจิ้มของการเดินทางที่รสชาติเห่ยมากๆ

มาครั้งนี้จริงๆแล้ว สะดวกสบายกว่าครั้งแรกมาก เพราะนั่งเครื่องบินมาลง ไม่ค่อยประทับใจกับต.ม.ของที่นี่ซักเท่าไหร่ ทำหน้าซีเรียส เสียงดุๆ จริงๆแล้ว อยากบอกกลับไปจังเลยว่า ไม่ได้อยากมาเลย ที่ต้องมาเพราะความจำเป็นน่ะ มันหน้าที่นิ
พอผ่าน ต.ม.มา เนื่องจากหนึ่งในภารกิจคือ ซื้อเหล้ากลับไปฝาก ปรากฎว่า ร้านDuty Free ไม่มีเหล้าขาย!!!? คงต้องกลับไปซื้อขากลับเสียแล้ว เฮ้อ... ต้องแบกจนได้

นั่ง Taxi แล้วน่าใจหายจริงๆ ตัวเลขขึ้นเอาๆ จากสนามบินไปโรงแรม เกือบ 30 ยูโรได้ เช่ารถน่าจะคุ้มกว่า แต่เอาวะ บริษัทฯจ่ายนิ
หลังจากcheck in แล้ว พบว่าห้องนอน เล็กมากๆ เชื่อไหมว่า ไม่สามารถวางกระเป่าเดินทางมาวางบนพื้นแล้วกางออกได้ อืม...ยอดมากๆ

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวแล้ว ก็ออกเดินเท้า เข้าสู่ตัวเมือง ตัดสินใจไว้ว่า วันนี้ขอเดินอย่าเดียว ยังไง้ยังไง ก็ไม่ยอมเสียตังค่ารถหรอก (เพิ่งมารู้ภายหลังว่า เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด เพราะรองเท้าคู้ที่ใส่มาด้วย หนักมากกกก ฮ่าๆๆๆๆ)
ตัดสินใจ เดินผ่านสวนติดทะเลสาบ อากาศดี แต่เหมือนกับว่าจะมีฝนลงเม็ดเล็กๆ เดินจนมาถึง สถานีรถไฟหลัก เทียบแล้วก็ประมาณหัวลำโพงบ้านเรา ตอนแรกก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอเดินทะลุออกมาอีกด้าน มองไปยังตึกซ้ายมือ รุ้สึกว่าคุ้นๆกับการตกแต่ง
แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเคยมาหรือเปล่า เป้าหมายหลักของการเดินครั้งนี้ คือ Lutheran Cathedral ใจกลางเมือง เดินเลยไปอีกหน่อยก็จะถึง

เดินผ่านตรอกเล็กๆ มีการก่อสร้างอยุ่ ทำให้ไม่ค่อยเห้นอะไรมาก โผล่มาถึงตึกๆหนึ่ง มีแม็คโตนัลด์อยู่ จำได้แน่นอนว่า ร้านนี้แหละที่เรานั่งทานกันกับเพื่อนๆ ยังไม่แวะละกัน เพราะยังเช้าอยู่ เดินเที่ยว outdoor ดีกว่า

พอเดินผ่านไปประมาณ 2 ช่วงตึกก็มาถึง cathedral จนได้ ภาพที่เห็นตอนนั้น ทำให้ความทรงจำไหลเวียนผ่านเข้ามา เราเคยมาแล้วนี่หว่า ภาพเพื่อนๆ 4-5 คน ถ่ายรูปกัน ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บปรากฏขึ้นในสมอง

ถึงตอนนี้ ต่างคนต่างก็แทบไม่ได้พบกันแล้ว แต่ก็หวนคิดถึงวันเก่าๆเหล่านั้น เพราะเป็นพื่อนๆที่ทำงาน การทำงาน บางครั้งหากเราแยกเรื่องส่วนตัว กับเรื่องงานออกจากกันไม่ได้ เพื่อนที่เคยเป็นมิตรกัน ก็กลับกลายเป็นศัตรูกันได้ ชีวิตช่างไม่เแน่นอนเสียจริงๆ แถมบางครั้งยังน่าเศร้าอีกด้วย

แต่ยังไงชีวิตก็ยังต้องเดินต่อไปข้างหน้า

ตัดสินใจถ่ายรูป2-3ซ็อต มีนักท่องเที่ยวอยู่พอสมควร ต่างจากครั้งแรกที่มา ไม่มีอะไรเลย แม้แต่รถที่วิ่งผ่าน ตอนนั้นมันเมืองร้างชัดๆ
หวนกลับมาคิดถึงเมืองไทย ถ้าเป็นตอนนี้ คงได้ถ่ายรูปคุ่รถถังหน้า Cathedral แล้วก้จุดสำคัญต่างๆทั่วเมืองแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ

เดินมาถึงท่าเรือ มีตลาดอยู่ จำได้ว่าตอนครั้งแรกที่มา ก็ร้างเหมือนเดิม (บอกแล้วว่าความทรงจำที่มีอยู่คือเฮลซิงกิเป็นเมืองร้าง ฮ่าๆๆ)

เดินเล่นไปเรื่อย ยังไม่สิบโมงเช้า ตลาดยังไม่ค่อยเปิด ต่างจากบ้านเรา สิบโมงเนี่ย ตลาดแซดไปแล้ว (ตลาดแซด เพราะเลยตลาดวายไปแล้ว)

เดินวนไปวนมา เพราะสัญญากับที่รักไว้ว่าจะเขียนโปสการ์ด ส่งไปหา จึงเดินหาโปสการ์ด จริงๆแล้ว เขียนอะไรหวานๆไม่เก่ง แต่เอาวะ เขียนก็เขียน เพื่อคนที่เรารัก ตายเป็นตาย (เว่อร์ไปเนอะ จริงๆแล้ว แค่เขียนโปสการ์ด มันจะอะไรกันนักหนา)

พอซื้อโปสการ์ดได้ ว่าจะนั่งโรแมนติกเขียนอยู่ริมทะเล แต่ปรากฏว่า ลืมเอาปากกาติดมาด้วย ไม่อยากซื้ออ่ะ ก็เยตัดสินใจว่า กลับโรงแรมดีกว่า ก่อนกลับ ก็หาอะไรทานก่อน
เดินๆไป เจอร้านชื่อ Chilli อืม ขายพวก kebub เป็นหลัก เลยลองเข้าไปทานดู เจ็ดยูโรกว่าๆ ไม่อร่อยเอาซะเลย เป็นอะไรที่ไม่น่าประทับใจอีกแล้ว แต่ก้อย่างว่า Fastfood นิ รุ้เงี้ยกินแม๊คดีกว่า

เดินกลับโรงแรม ถึงโรงแรม ปรากฏว่า ปวดน่องพอดี เลยตัดสินใจนั่งเขียนจดหมายที่โรงแรมแทน ข้างๆโรงแรมเห็นมีตู้จดหมาย เดี๋ยวค่อยวิ่งเอาไปหย่อน แต่พอออกมาอีกรอบ ปรากฏว่า นึกครึ้มอกครึ้มใจ เดินไปอีกทางดีกว่า เดี๋ยวคงเจอตู้ไปรษณีย์อีก
คราวนี้เดินไปคนละทิศกับ downtown ขึ้นเหนือ ไปดู Olympic stadium อืม... ทำไมทุกที่ที่ได้จัด olympic เนี่ย ต้องมีstadium เป็นที่ระลึกด้วยนะ ไม่ว่าจะโอ'ฤดูร้อน โอ'ฤดูหนาว
บ้านเราน่าจะมีมั่งนะ Asian game stadium, Sea Game Stadium อืม....

เดินมาแปีบเดียวก้ถึงแล้ว ยังเมื่อยน่องไม่สะใจเลย เลยตัดสินใน เดินวนรอบทะเลสาป วกเข้าdowntownอีกดีกว่า คราวนี้ทางไกลกว่าเดิม เดินจนขาลาก ท้ายสุดก็ไปจบที Cathedral อีกจนได้ ฮ่าๆๆๆ
กลับมาโรงแรมอีกที ก็ประมาณบ่ายสามโมงกว่า ระหว่างทาง เพิ่งเห็นว่า ถ้าเดินตามถนน ก็มีร้านขายของที่ระลึกอยู่ใกล้ๆโรงแรมเหมือนกัน ไม่ต้องเดินไกล

นอนดูTV ที่โรงแรม ไม่ค่อยมีอะไรให้เลือกดูมากนัก จำใจต้องเปิดCNNดู เหลือเชื่อ!!!! ตอนนั่งรอเครื่องที่ดอนเมือง โทรทัศน์ที่สนามบินดอนเมืองก็เปิดแต่เรื่องราวสนามบินสุวรรรภูมิ นั่งดูCNN ที่เฮลซิงกิ โฆษณาสนามบินสุวรรณภูมิ ก้ยังโผล่มาหลอกหลอนเอาจนได้
เอ้า... เดี๋ยวขากลับก้ได้เจอกัน สุวรรณภูมิจ๋า รอหน่อยนะ